Colleiteiros

Albisquei aos meus pais facéndoo, cando eu era cativa de máis para saber de que se trataba.

Os seus sorrisos, os agarimos, as mans procurándose, un deterse o tempo en cada ollada que se regalaban: así era como o vivían.

Nunca fomos á escola. A miña nai ensinounos a ler, a escribir, ensinounos a facer as contas. O noso pai calcaba mapas dun vello atlas herdado, dentro das siluetas poñiamos os nomes dos montes, dos ríos, dos mares. Foron anos nos que a aprendizaxe era un xogo que gustabamos de xogar.

Fomos crecendo.

Os días de colleita, a casa se vestía de festa. Había un almorzo especial. Na mesa todo era ledicia.

Coas súas mellores galas preparábanse. Ela peiteada á perfección, co traxe de vestir nas festas. El coa gravata que estreou o día da súa voda. Íaselle sempre a man co perfume.

Papá poñía betume nos zapatos como lle ensinara a facer seu pai, meu avó, o zapateiro. Mamá regaba as plantas con parsimonia. Botábanlle comida á cadela na súa cunca de metal.

Neses días tomaban o seu tempo para facer calquera cousa, por nimia que fose. Paseniño.

Chegada a hora, xa coa porta aberta da casa, bicaban ao meu irmán máis vello, Xocas, e logo ao meu irmán Fiz, o mediano, e despois bicábanme a min.

Os seus ollos sempre sorrindo. Nunca dixeron adeus.

Mamá deixaba o xantar feito do día anterior. Xocas tiña permiso para acender o lume. Nesas ocasións era “o home da casa”.

Cando quedabamos sos, se non chovía, saiamos a xogar á beira do río.

Xocas rubía ás arbores e dende unha póla ben alta vixiaba os nosos movementos. Fiz demorábase collendo saltóns e arrincándolles as patas. Eu ollaba para as nubes buscando formas de animais, matando formigas co lombo.

Se, pola contra, chovía, xogabamos ás escondidas dentro da casa.

Cando os nosos pais regresaban traían sempre un presente para cada un: un novo libro, pau de regalicia, un feixe de bólas para xogar no xardín.

Aquel serán, ao abrir a porta, vin por vez primeira a un policía. Leváronnos aos tres á comisaria. Tremiamos.

Nunha parede baixo a lenda “Búscanse” había unha foto dos nosos pais. Na miña inocencia pregunteille a un policía se os estaban a buscar. Miroume con desprezo antes de dicir:

-Non raposa: a eses porcos xa os atopamos,  xa lles chegou o seu San Martiño!

Rompín a chorar. Non entendía nada. Xocas tratou de acercarse. Bateron nel. Houbo berros e confusión.

Separáronnos. Pasou o tempo.

Cedo pola mañá poñemos as mellores galas. Xocas peitea a súa longa cabeleira con agarimo. Fiz ponlle betume aos zapatos como lle ensinou a facer o noso pai. Eu pásolle o ferro ao vestido antes de poñelo. Váiseme a man co perfume.

Facemos un almorzo especial. É todo ledicia.

Mentres eles lle botan comida ao can, na súa cunca de plástico, eu doulle de beber  ás plantas.

Antes de saír da casa, xa coa porta aberta, botamos unha ollada cara á parede onde está a foto dos nosos pais. Os nosos ollos sorrín.

Mediodía.

Xocas albisca dende unha fiestra no alto. Fiz mata o tempo xogando no teléfono. Eu cos cinco sentidos alerta, agardo o sinal do Xocas.

Entra o furgón na rúa dobrando a esquina. Estaciona fronte á sucursal.

Chegou a hora da colleita.

Anuncios

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s