Ir indo (Día das letras galegas 2011)

Abraiada fiquei, cando ao pasar ao carón do centro de saúde, onde Agro do Medio vira para irse fundir con Rosalía de Castro, fronte á oficina do Banco Pastor, no illote ese que ben che deixa subir para arriba, como baixar para abaixo, aló, no medio e medio do céspede, doume nos ollos, como ás veces nos dan os antollos, ese vulto inmóbil aí ciscado que ao baixar eu para a tenda non me chamara a atención.

Crucei a calzada até o illote e, pousando as bolsas da compra no chan, axeonlleime, e case me da un patatús, cando ao fixar a ollada no vulto, vin comprobar que aquel non era outra cousa que a cabeza sen corpo do excelentísimo señor alcalde do concello, don Carlos, conclusión á que cheguei tras limpar cun pano, no que cuspín, o rostro cheíño de pingas de barro que ían salpicando os coches ao pasar por diante.

Deste xeito me encontraba, que non daba eu crédito a que ningún peón dos moitos que a esas horas poboan as beirarrúas do barrio tivese reparado na cabeza do señor alcalde alí deixada da man de Deus, cando comezou a arrollar que, como ben sabemos todos, é unha das dúas formas de tempo climatolóxico que se cultivan na nosa terra: ou ben caen chuzos de punta, ou ben arrolla.

Pois ben que claro que a miña primeira intención, tras o monumental susto que levei, foi a de subir pola beirarrúa até pasar a oficina de correos e xirar á esquerda para dirixirme co meu descubrimento até o cuartel da Garda Civil e dar axiña parte do acontecido, pero como comezara a arrollar dese xeito, e me atopaba xustiño ao carón do portal de casa, e estaban as bolsas da compra nas que levaba, entre moitas outras cousas, unha chea de conxelados, din en coidar que non se ía a perder nada por tardar cinco minutiños máis en dar conta das novas á autoridade, e entregarlles a cabeza, e botei a andar cara ao portal con aquela nunha man e as bolsas da compra na outra.

Xa no salón de casa,  e atopándome un chisco máis nerviosa do que en min é habitual, procedín a seguir con rigorosa rutina os consellos inescusables que, polo ben da miña saúde, tivera a ben darme a miña doutora de cabeceira, dona Magdalena, que tras facer unha anamnese dos meus habituais síntomas convidoume a buscar aló no fondo do meu mesmo ser, un algo especial que eu coidase que me servise como unha especie de tótem, un referente,  ao que me puidese aferrar, e me fixera sentir un confort no que poder soterrar eses nervios e procurar a tranquilidade necesaria.

Rebuscando nas miñas lembranzas vin en contarlle a dona Magdalena que, sendo ben cativa, ficaba como parva vendo pasar as nubes polo ceo e imaxinando en elas formas de animais ou perfiles de países, como eses que viñan nos mapas que decoraban as paredes na aula da escola, e que mesmo, aínda que non conseguise tallar na miña imaxinación unha figura concreta, a mera contemplación das citadas nubes conseguía que os meus demos me deixasen por un bo anaco e ben relaxadiña.

Así que a boa de Dona Magdalena aconselloume que cando os nervios fixeran acto de presenza, preparase sen presa unha infusión relaxante, e pensase un bo rato nas nubes até volver en min.

Dito e feito, tras preparar a infusión aconsellada, tentei pensar en esas nubes terapéuticas durante un bo anaco, máis non podía afastar a vista da cabeza de don Carlos, colocada onde a tiña pousado cando entrara na casa, no estante que serve de morada a miña colección de figuriñas de Sargadelos, de xeito que entre a figuriña de Fernando Pessoa escribindo no seu escritorio como o pintara Almada Negreiros e a figuriña do mariñeiro sostendo o congro pescado na faena do día, asomaba a mirada triste do señor alcalde, tanto máis triste debido ao aspecto desaliñado que presentaba ao ter estado recibindo todo ese barro durante o tempo que estivo aló abaixo abandonado no illote.

Non aturando eu ver ao rexedor feito un cristiño, decidín que tal e como estaban as cousas, asealo un pouco non as ía estragar moito, así que levei a cabeza ao cuarto de baño e laveina con esmero e agarimo, peiteando logo aquela mata entrecana tantas veces exposta aos cidadáns nos carteis electorais e, non contenta de todo coa faena, boteille un bo frufrús de laca Fixonia da que tiña para os momentos especiais e, mentres facía todo isto, din en falarlle á cabeza do señor alcalde das miñas mágoas, meus desexos, miñas soidades, e todo esa leria coa que a cotío encho o meu devagar, esquivando por non parecerme elegante o caer en calquera tipo de crítica á súa xestión á fronte da corporación.

E resultou que aquilo foi moito máis relaxante do que nunca acadara eu estalo pensando nas nubes ou mesmo visualizándoas, e pouco a pouco fun caendo nun remuíño de pensamentos que me levaron a imaxinarme vivindo toda unha vida de confesións á cabeza de don Carlos, a agardar con impaciencia a saída do traballo para irlle contar as novas do día, a verme arranxándome cada noite para cear e enchisparme cun bo viño, e deixar que o calor poboase as miñas meixelas avermelladas por teren sido observadas pola súa ollada, a observar como as miñas amigas e as miñas compañeiras de traballo morrían de envexa por verme a min cada día máis moza sen sequera sospeitar o motivo de tal renacemento e, estando inmersa nesa espiral de entelequias, espertei de súpeto cando escoitei a sutil voz de don Carlos que me dicía:

– ¿Sariña, non crees que chegou a hora de ir indo?

E non sei se a escoitei ou a soñei, pero cando volvín en min tiña a cabeza de don Carlos no berce dos meus peitos e coa marca dos meus beizos nas fazulas, e dinme conta de que esa voz, xa fora ouvída ou imaxinada, estaba chea de razón, e que pasara toda a tarde no entretanto e xa anoitecera, e que o de levar a cabeza ao cuartel da Garda Civil cheirando a frescura e toda peiteada e até fixada con laca, se cadraba non era a mellor das ideas.

De xeito que acordei baixar á rúa e crucei a calzada até o illote ese que queda fronte á oficina do Banco Pastor, ao carón do centro de saúde, onde Agro do Medio vira para irse fundir con Rosalía de Castro, e no medio e medio do céspede, deixei a cabeza do señor alcalde e, dándolle as costas, volvín cara a casa, sen pausa pero sen presa, que xa sabedes que non se pode pasar dos cento dez.

Fin

Anuncios

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s